Gaellemuniger Jonathan van Bale jaagt
met Bolivia op wereldtitel in Vianen

GENEMUIDEN – Vergeet Gianni Infantino en Donald Trump. Laat de megalomane Amerikaanse stadions, met de looks van spaceshuttles, vooral links liggen. Het échte wereldkampioenschap voetbal wordt komend weekend, relatief om de hoek, gespeeld. En daar doet een Gaellemuniger namens het O23-team van Bolivia aan mee.

In Vianen staat een nieuwe editie van het WK Adoptiekids op de rol. En dat is precies wat de naam doet vermoeden: een wereldkampioenschap met geadopteerde kinderen die uitkomen voor het land waar ze geboren zijn.

Jonathan van Bale geeft direct het gemoedelijke aspect van dit toch wel bijzondere toernooi weer. “Na verloop van tijd krijg je echt een band met elkaar en zie je steeds meer bekende gezichten. Al kan het er soms ook wel hard aan toegaan, hoor”, glimlacht de in Bolivia geboren twintiger.

De watervlugge buitenspeler kan het weten. Hij behoort inmiddels zo’n beetje tot het meubilair van dit toernooi. “Volgens mij deed ik in 2014 voor het eerst mee, toen was ik een jaar of acht. En sindsdien doe ik altijd mee. Zo bouw je niet alleen een band op met je teamgenoten, maar ook met de tegenstanders. Het zijn toch vaak dezelfde landen waar je tegen speelt”, legt hij met een blik op het deelnemersschema uit.

“Oeh, Haïti doet mee. Met twee teams! Die zijn altijd wel goed. Dat zijn vaak grote, sterke spelers.”

Van Bale speelde zelf bij de jeugd van Sportclub Genemuiden, maar liet het competitieve voetbal enkele jaren geleden achter zich.

Adoptie-atlas
De rest van de deelnemerslijst leest als een atlas van landen die je onwillekeurig associeert met adoptie: Zuid-Afrika, Nigeria, Thailand, China en Colombia. Toch zorgde de editie van vorig jaar voor een confronterende verrassing.

“Vorig jaar deed er een samengesteld team mee waar ook Nederlandse adoptiekinderen in meespeelden. Daar schrok ik op een bepaalde manier toch wel weer van. Niet iedereen heeft het dus blijkbaar goed in ons eigen land.”

Het adoptieverhaal bindt alle spelers aan elkaar, ieder op zijn eigen manier. “Niet iedereen heeft er behoefte aan om op die dag zijn of haar verhaal te delen, hoor, en dat is ook helemaal prima. Zelf vind ik het wel prettig. Naarmate de jaren verstrijken, merk ik ook dat de onderlinge saamhorigheid voor mij steeds belangrijker wordt. Vroeger wilde ik alleen maar voetballen en winnen, maar dat is niet meer de hoofdmoot.”